Drukarki laserowe istniały od dawna, ale z powodu bardzo wysokiej ceny stosowane były głównie w dużych biurach. Obecnie ceny spadły do takiego poziomu, że mogą sobie na nie pozwolić mniejsze firmy i użytkownicy domowi, którym wystarczają wydruki wprawdzie czarno-białe, ale za to szybko, tanio i w bardzo dobrej jakości.

Drukarka laserowa składa się z trzech podstawowych zespołów:

  1. Elektroniki i przetwarzania danych, którego głównym zadaniem jest przetworzenie informacji numerycznych z komputera (tekstów, rysunków, etc.) na sterowanie pracą lasera.
  2. Zespół „zaczernienia papieru” – zawarty zazwyczaj w wymienialnej jednostce – zwanej kartridżem z tonerem, lub po prostu tonerem.
  3. Mechanizm podawania i prowadzenia papieru
Schemat pracy kartridża z tonerem w drukarce laserowej

Zasada działania „zespołu zaczernienia papieru”
  • Toner (proszek) jest skomplikowaną substancją chemiczną, która musi spełnić wiele różnorodnych wymagań. W wielkim uproszczeniu jest on mieszaniną cząstek transportujących ładunki elektrostatyczne (żelazo) i cząstek czerniących papier (sadza). Musi być dostosowany do wymagań danego producenta drukarek. Tonery „uniwersalne” – zazwyczaj tylko w niektórych modelach dają dobre wyniki, a w pozostałych są lepszym lub gorszym kompromisem.
  • Bęben światłoczuły (OPC drum) jest centralnym elementem kartridża laserowego. Stanowi jakby jego oś i wykonuje główną pracę, również mechaniczną. Na wydrukowanie jednej strony potrzeba często aż 9 pełnych obrotów bębna. Jego uszkodzenia są zazwyczaj mechanicznej natury i powstają na skutek zużycia w wyniku kontaktu z innymi elementami, a zwłaszcza z listwą czyszcząca (Wiperblade).
  • Elektroda ładująca – ładuje elektrostatycznie powierzchnie bębna światłoczułego (Primary Charge Roller). Zazwyczaj jest ona poza kartridżem.
  • Laser sterowany mikroprocesorem drukarki naświetla w zaprogramowanych miejscach naładowaną elektrostatycznie powierzchnię światłoczułą bębna, powodując zmianę ładunku. W efekcie powstaje obraz strony na bębnie – wstępnie tylko w formie elektrostatycznej.
  • Wałek magnetyczny (Mag Roller) – przejmuje toner ze zbiornika, oraz nadaje mu odpowiedni ładunek elektrostatyczny, dzięki czemu przylega on do odpowiednich (odwrotnie naładowanych przez laser) miejsc na bębnie światłoczułym. Na styku pomiędzy zbiornikiem toneru, a wałkiem magnetycznym znajduje się listwa podająca (Doctorblade) zakończona często wymienną końcówką – charger link. Od niej zależy ilość toneru podawanego na wałek magnetyczny oraz jego równomierne rozprowadzanie.
  • Bęben światłoczuły obracając się wchodzi w kontakt z wałkiem magnetycznym i następuje przeniesienie toneru. Toner przylega tylko do wskazanych przez laser miejsc bębna światłoczułego. Obraz elektrostatyczny zostaje pokryty tonerem i staje się widoczny gołym okiem. Mamy tutaj do czynienia z elementarnym prawem fizyki, gdzie ładunki różnoimienne się przyciągają a jednoimienne odpychają.
  • Dalszy obrót bębna światłoczułego powoduje kontakt pokrytego tonerem obrazu z papierem.
    Umieszczona poniżej Elektroda rozładowująca powoduje przeniesienie (opadnięcie) toneru z bębna światłoczułego na papier. W tym momencie toner nie jest jeszcze związany z papierem (jeżeli potrząsnęlibyśmy kartką, mógłby z niej spaść).
  • Bęben światłoczuły przekazał obraz na kartkę. Dalej obracając się wchodzi w kontakt z listwą czyszczącą (Wiper blade) – która usuwa z powierzchni bębna pozostałe tam jeszcze resztki toneru. Resztki te gromadzone są w „śmietniku” (Waste bin). Zgromadzony tam toner nie nadaje się do powtórnego użycia, gdyż utracił swoje właściwości elektrostatyczne.
  • Po oczyszczeniu obracający się cały czas bęben światłoczuły dochodzi do elektrody ładującej i cykl pracy zaczyna się od początku.

W procesie druku konieczny jest jeszcze jeden etap – utrwalenie (zafixowanie) toneru na papierze. Następuje to poprzez obróbkę termiczną. Zazwyczaj w drodze przejścia kartki pomiędzy wałkiem grzewczym, a wałkiem dociskowym.

Jakość papieru przy druku w drukarkach laserowych jest dużo mniej ważna niż przy zastosowaniu drukarek atramentowych. Na standardowym papierze kopiarkowym uzyskuje się bardzo dobre wydruki. Specjalne papiery są potrzebne tylko do specjalnych zastosowań.

Mechanizm podawania papieru bywa najsłabszym elementem w drukarkach laserowych. Kartka papieru od podajnika do wyjścia z drukarki musi wielokrotnie przewinąć się na wielu wałkach i niestety, zwłaszcza w tańszych modelach, zdarza się, że ten mechaniczny proces ulega zakłóceniu.

Drukarki laserowe kolorowe- znajdują się na podobnym etapie rozwoju, jak czarno – białe 5 – 10 lat temu. Zasada ich działania jest podobna do wyżej opisanej, tylko procesy techniczne są dużo bardziej skomplikowane. Cena ich jest też odpowiednio wysoka.